logo-gayhaarlem

De Eisclub

Op een zomerse avond dit jaar, toen de mussen bijkans weer dood van de daken stortten van de hitte, sloeg de schrik mij plots om het hart. Vorig jaar rond deze tijd zat ik ook in mijn kleine en knusse stadspatio volop te genieten van de zon en alles wat moeder natuur mij schenken kon in mijn mini paradijsje. Maar toen de dagen gingen korten en het met de dag kouder en natter werd, gingen de schuifpui en alle ramen weer potdicht. Niemand kon toen nog vermoeden dat een lange en koude winter mij tegemoet sloop. Een winter met temperaturen en pakken sneeuw die alleen de middelbaren onder ons zich nog konden heugen en waar maar geen einde aan leek te komen. Een winter ook die ik zo goed als in volledige eenzaamheid heb doorgebracht. Als man van middelbare leeftijd zie je dat ongemerkt steeds meer mensen om je heen wegvallen of andere wegen in hun leven inslaan. De één gaat gewoon dood zonder afscheid te nemen en de ander ruilt zijn man in voor een veel te jong bokje en reist daarmee naar verre tropische oorden met nog veel meer smachtende jonge bokjes. Overigens ook regelrecht zijn ongeluk en wisse uitputtingsdood tegemoet, maar daar komt hij later wel eens achter.

Al met al zit je als middelbare man met steeds minder aanspraak achter je Sanseveria's ook wel Vrouwentongen genoemd. In de zomer valt een mens dat minder op. Je zoekt je natje en je droogje en komt op straat altijd wel iemand tegen voor een leuk gesprek over een boek dat je hebt gelezen die winter of over de avonturen die je hebt beleefd tijdens een fiets- en wandeltochtje in de duinen bij Zandvoort-zuid. In de donkere en koude wintermaanden is dat anders en is de waarheid van je dreigende eenzaamheid hard en bijna onafwendbaar.

Mijn weerzin tegen weer zo'n lange koude en eenzame winter bracht mij op een briljant idee toen ik onder mijn parasol van mijn frisse en koele witte Le Vin de Amis nipte.

Toen in mijn jonge jaren mijn rug nog recht en mijn spieren nog sterk waren, was ik een begenadigd schaatser en heb ik als actief en gerespecteerd lid van de Schaatsvereniging De Kennemerlandsche Elfsteden meegeholpen die vereniging op te bouwen en tot grote hoogte te doen stijgen. Midden jaren negentig stopte ik met al mijn activiteiten en maakte ik in de IJsclub ruim baan voor een nieuwe generatie bestuurders én schaatsers.

"Ik meld mij weer aan als lid van die IJsclub en zal daardoor weer in contact komen met anderen die het schaatsen vanuit de moederschoot in hun genen hebben meegekregen of ze dit nu wilden of niet," zo besloot ik. "Voorbij zijn de lange en stille dagen! Er is dan vast altijd wel een nieuwsbrief naar mijn brievenbus onderweg met daarin tal van activiteiten waarvoor ik uitgenodigd zal worden om daar aan deel te nemen. Wie weet krijg ik wel weer zin om zelf ook wat te gaan organiseren. Het bloed kruipt immers waar het niet gaan kan," zo waren mijn gedachten. Maar in plaats van een acceptbetaalkaart kreeg ik van het Verenigingsbestuur een e-mail waarin ik werd uitgenodigd voor een gesprek om hen te komen leggen waarom of ik lid wilde worden hun Kennemerlandsche Elfsteden IJsclub?

Je gelooft je eigen ogen niet als je zo'n berichtje leest. "Waarom of ik lid wil worden? Zijn ze helemaal van God los!? Denken ze soms dat ik de cornervlaggen wil gaan plaatsen in Bloemendaal? Of de walle-kanten wil gaan maaien van de Leidsevaart bij Vogelenzang bij twintig graden vorst?"

Die zijn niet snik daar in dat bestuur. Te veel Corsacof of Alzheimer is er in die bestuurskoppen geslopen denk je dan vervolgens. Geen verstandig mens verzint zoiets ridicuuls. "Bloemendaal heeft geen voetbalvelden en gras groeit er niet langs de Leidsevaart in januari. Stelletje randdebielen dat jullie zijn!" Nee sukkels, ik wil schaatsen natuurlijk en dat als nooit tevoren. Als man op middelbare leeftijd wil je altijd meer presteren dan je eigenlijk nodig vind. Maar je moet en je zal jezelf weer bewijzen! Ik wil praten met mijn schaatsmakkers van weleer, over onze avonturen van toen en wat we daar in de toekomst mee gaan doen zodat de nieuwe generatie daar ook wat aan heeft! Niks geen gesprek met deze geroutineerde schaatser over de vraag waarom ik lid wil worden van die IJsclub. Ik heb de dames vriendelijk en beleefd een email teruggestuurd met de mededeling dat ik het hartstikke belangrijk vind dat de IJsclub er is omdat wij schaatsers weer van alle kanten bedreigingen op ons af zien komen. Maar ook omdat ik graag weer schaatsen wil, mijn oude makkers weer wil ontmoeten en dat ik het niet van belang vind om daar mondeling een toelichting op te geven bij wie dan ook. Maar nee, het is dus geen Alzheimer of Corsacof. Groot was mijn verbazing en nog meer mijn teleurstelling toen ik daarop namelijk vriendelijk doch zeer beslist schriftelijk te horen kreeg dat "nu jij een gesprek geweigerd hebt, er voor het Verenigings-bestuur niets anders op zat om jou als lid van de Schaatsvereniging De Kennemerlandsche Elfsteden te weigeren en omdat jouw bedoelingen om lid te worden niet passen binnen de doelstelling van de Vereniging en dat daar wat hen betreft de komende jaren ook geen verandering in zou gaan komen!?" Als ik dan tóch wilde schaatsen, wezen ze mij op de mogelijkheid om lid te worden van de alom bekende Alkmaarse Schaatsvereniging HBOK (Het Begon Op Klompen). En tot overmaat van ramp werd mij ook nog eventjes liefdevol geadviseerd dat als ik in mijn eenzame winterdagen andere schaatsers hier in de buurt wilde ontmoeten, ik altijd van harte welkom ben op de nieuwjaarsreceptie die door het verenigingsbestuur De Kennemerlandsche Elfsteden elk jaar begin januari wordt gegeven.

Als het niet zo droevig was, zou je er om moeten lachen lieve lezers. En serieus nemen doe je zoiets natuurlijk ook niet echt. Waarom? Ze vroegen me namelijk niet naar mijn huisadres om me een decemberkaartje te kunnen sturen met daarop een uitnodiging.

Nieuwsgierig als ik ben na die waanzinnige onzin e-mailtjes heb ik op een regenachtige middag in juli eens de website van de Kennemerlandsche Elfsteden schaatsvereniging er op nagelezen. En wat blijkt? Ze schrijven daar dat ze eigenlijk helemaal geen schaatsvereniging meer willen zijn en dat iedereen die al schaatsen kan het zelf maar uit moeten zoeken. "Maak het verschil" noemen ze dat chique. Maar omdat ze uitsluitend voor beginnende schaatsers nog wat willen betekenen als schaatsvereniging, moet ik als gearriveerde schaatser mijn verantwoordelijkheid kennen én nemen door aan de IJsclub extra euro's te doneren, lid of geen lid. Dat ben ik namelijk als gearriveerde schaatser volgens het schaatsbestuur verschuldigd aan alle jongens en meisjes die ook ongevraagd schaatsgenen in zich hebben maar dat nog niet voor zichzelf durven te bekennen laat staan aan hun vriendjes en vriendinnetjes durven te vertellen.

Met die arrogantie en brutaliteit geeft de IJsclub er echter blijk van eigenlijk alleen nog maar een doodordinaire Eisclub te zijn en dat is dan ook echt nog het énige dat deze gesmolten club met de huidige samenleving deelt: veel eisen en weinig doen! Dat maakt dus geen verschil.
Klaas Klapschaats

Naschrift
Hoe grappig, ridicuul of idioot dit verhaal over de Eisclub ook voor u zou mogen klinken beste lezer, het is helaas op werkelijkheid berust. De Eisclub is synoniem voor het COC Kennemerland en Klaas Klapschaats is ondergetekende. Het zal u ook gebeuren dat als u voor uzelf besloten heeft om (weer) lid te worden van het COC, simpelweg omdat u bijvoorbeeld een geëngageerde homo, lesbo, bi of anderszins bent en u deze vereniging met uw lidmaatschap wilt ondersteunen, u als lid geweigerd wordt omdat u te kennen hebt gegeven geen behoefte te hebben aan een intakegesprek. Zo'n uitnodiging voor een gesprek kunt ook ú verwachten als u zich aanmeldt als lid. Het bestuur van het COC wil van u weten waarom u lid wilt worden en zij willen vooral ook weten wat u als lid het COC te bieden heeft. Netjes geformuleerd: wat de wederzijdse verwachtingen zijn. En dat is natuurlijk het idiote van die hele gang van zaken. Het COC is een belangenvereniging voor ho-le-bi's en heeft ten principale altijd iets voor die doelgroep te beteken! Dat is haar primaire doelstelling en bestaansrecht namelijk. Het COC heeft alle belang bij uw en mijn lidmaatschap en heeft niet het recht te bepalen dat ik lid mag zijn van de vereniging mits ik voor hen van toegevoegde waarde ben! Dat is de wereld op zijn kop en een COC onwaardig. Het COC is er voor u, beste lezer en u bent er niet voor het COC. Zolang dit beleid door het COC Kennemerland wordt gevoerd en wordt uitgedragen, óók tot ergernis van de overige verenigingen in den lande, en frustratie van de landelijke organisatie, geeft zij er blijk van zich voornamelijk met zichzelf bezig te houden in plaats van met haar achterban en heeft diezelfde vereniging daarmee geen recht van bestaan. De mooie ledenwervingscampagne van de landelijke COC-organisatie ten spijt.

Ruud Steenbergen

Laat een reactie achter

* = verplicht