logo-gayhaarlem

Weg- en leeglopen

Een 'weg- en leegloop COC'. Daar moest ik laatst aan denken tijdens een heftige krampaanval in m'n been. Je weet nooit wanneer het komt, je kan niet lopen of staan en wilt de pijn negeren. Uitschreeuwen is het enige wat je nog kan doen en dat met een reddeloze blik in de ogen. Dan alleen nog afwachten totdat de pijn is verdwenen. Je kan weer opgelucht ademhalen en dankt de heilige maagd in al haar onschuld of wie dan ook dat de pijn is verdwenen als bij een snuif rush. De eerste schreden, het eerste weglopen betekent leeglopen. Daar komt ook het woord leegloper vandaan. Alleen een zweepslag (leuk of niet) kan de pijn evenaren.
De wegloop-partijleiders, de wegloop-ministers en de wegloop-bisschoppen vertegenwoordigen een nieuw fenomeen in onze samenleving:
de zogenaamde 4-W's ('Wegwezen hier!', 'Was ik hier verantwoordelijk voor?' , 'oh, Wist ik niet!' en 'Wat vervelend!'). Ik zag het laatst op een school in de buurt gebeuren met wegloop-besturen en wegloop-schoolmanagers, met als gevolg leegloop van leerlingen op school en ontslag voor docenten. Ik zag het op t.v. in "De wereld draait door" met een spartelende pijennicht overgevlogen uit Italië, ik zie het aan een sputterend vertrokken pluchelijsttrekker op zoek naar het gezin, ik zie het aan een schreeuwende niet-ingewerkte beleidsambtenaar met dictafoon, ik zag het aan een homofobe christenhisterische OCW-minister, ik hoorde het aan een tipsy IOC-volksheldin met dubbele tong het woord spectaculair haspelen. Ten grondslag aan het gehele universum ligt de simpelheid omvat in respect. Ik leerde het als (niet-misbruikte) padvinder respect te hebben voor de natuur. Dat blijft dan altijd beklijven en komt de laatste tijd vaker naar boven vooral na een nachtelijk dwalen in onze buurstad A.
In het elkaar opnieuw ontmoeten (want altijd weer ontmoeten) geeft opnieuw aan dat er een geschiedenis is. En deze is er, halleluja! En wat maakt deze geschiedenis duidelijk? Dat je geleerd hebt dat het de moeite waard is elkaar opnieuw te ontmoeten en dat Stef Smit gewoon weer een prachtige krans maakt voor de Nationale Dodenherdenking namens het COC-Kennemerland, hij is nota bene lid. Hoe ver weg en hoe leeg kun je lopen, dus pak deze krans en kans. Het kerkbestuur kijkt er al naar uit en pas op met kramp in de benen. Over klaplopers een andere keer.

Lues te B

Laat een reactie achter

* = verplicht