logo-gayhaarlem

Truusje Oppo

De winter is lang en koud. Terwijl de centrale verwarming suist en mijn botten op temperatuur probeert te krijgen, staar ik door de ruiten en probeer de chaos in mijn leven op een rijtje te zetten.

De man die zo plotseling in mijn leven is gekomen stelt mij voor zoveel raadsels dat ik het prettig vind om u daarover in te lichten. Wellicht heeft u een suggestie die wat licht in mijn vertroebeld bestaan kan werpen.

Eigenlijk zou ik u vertellen over het geval van 'Van Tutte' met wie mijn vriendin P. te H. een korte tijd is omgegaan. Maar ach, op zich is dat niet belangrijk. Van Tutte heeft getracht P. te H. gek te maken (maar dat was ze toch al) en aan de drank te krijgen (hoefde ook al niet meer, want ze was toch al alkoholies). Er is niets geweest wat mooi was en aangezien er toch al zoveel lelijks is op de wereld, zal ik er verder maar over ophouden. Mocht u Van Tutte echter tegen komen, u weet wat ik gezegd heb. Een gewaarschuwd mens telt dubbel. Net als de barjuffrouw uit de Wilson.

Maar nu mijn man! Ik heb u nog nooit verteld dat ik aan volksdansen doe, is het wel? Elke dinsdagavond dans ik in het buurthuis heel volks met nog een heel stel mensen van de volksdansgroep 'Het gebroken zaans beschilderd klompje'. Wij oefenen allerlei dansjes en trekken daarmee rond op bruiloften en andere narigheden.
Een aantal weken geleden moesten wij zonodig meedoen aan een festival en daar was hij!
Mijn prince, m'n John Lennon, mijn Eddy Kritsijani, mijn Gert Timmermans en hij heette R. (naam bekend bij de redactie). Hij was ook bij het festival in verband met het volksmuziekgroepje waarbij hij de guitaar bespeelde.
Vanaf het moment dat ik hem bespeurde probeerde ik hem ononderbroken in het oog te houden (bij de klompendans kreeg ik daardoor een verrekte nek). Iedere dans danste ik alleen voor hem.
De grote klap was het russiese dansje waarbij ik de solo had. Als Margot Fontein ging ik over het podium. Als een veertje bij windkracht 12 wervelde mijn lijf. Terwijl ik op mijn hurken zo'n russiese schoppas uitvoerde, hoorde ik opeens kràààk!

Het publiek joelde en ik weende. Mijn fraaie zwarte strakke pantalon was van band tot kruis uitgescheurd. De naaktheid van mijn bestaan werd alleen nog maar beschermd door een dirrektoirtje. Terwijl de groep doordanste stortte ik mij als een gestorven zwaan van het podium en vluchtte naar de kleedruimtes. Mijn leven had geen zin meer, ik twijfelde tussen zelfdoding en het kloosterleven toen Hij binnenkwam. Hij vertelde me dat hij nog nooit zo gelachen had en dat z'n lijf er nog zeer van deed. Ik voelde mij verguld door dit kompliment en een kleine glimlach tooide daarop mijn getekend gelaat.
Wij raakten aan de babbel en plots vroeg hij mij of hij koffie bij mij mocht komen drinken. Nu heeft P. te H. mij altijd gewaarschuwd voor mannen die koffie willen drinken omdat ze dat meestal niet willen, maar dit keer schoof ik haar raad terzijde en stamelde: "Jááááh".

Zo kon het gebeuren dat ik die nacht 7 mannen van de volksmuziekgroep van R. op de koffie had. Nadat ze om half zes al opstapten nam ik het kopje van hem apart en besloot dit nooit meer af te wassen. Volgens P. te H. is dit ziekelijk en moet ik nodig in een terapeuties groepje.
Ik, persoonlijk, denk dat ze nogal verbitterd is vanwege de affaire met Van Tutte en mijn romance gewoon niet gunt.
Nu stop ik met pennen want ik moet verder met mijn schriftelijke kursus 'Volksmuziek door de eeuwen heen'.
Tot wederlezen, liefs

Truusje Oppo (december 1985)
(alias: wijlen Ben Venema - †18 februari 1990 | naamvlag in Quiltblok nr 5)


Lieve Truusje,

Met gemengde gevoelens zag ik u, nu al bijna twee maanden geleden, met op dat moment ook uw wagentje, door de stad trekken, een vracht aan blikjes achter u aan slepend.
Ach, met weemoed zat ik even stil in het Wienerwald bij al die avonturen (en -tjes) die u in uw nog zo jonge leven hebt mede moge maken. Een turbulent leven, naar het schijnt, waar nu een einde dreigt te komen, omdat ook u, na lang aarzelen, uiteindelijk toch hebt besloten om, in navolging van nog zovele andere lotgenoten, te gaan medebouwen aan onze samenleving. Niets menselijks is ons vreemd! Elk hoeksteentje is daarbij van het grootste belang, alleen vrees ik dat uw specie het steentje nog niet vast kan zetten. De beste samenstelling daarvan wordt toch voor een groot deel in 's Gravenhage vastgesteld en laten wij eerlijk zijn, de uwe (en ook de mijne) zal op den duur toch te dun blijken.
Nu wil ik u geen stemadvies geven, maar het wordt toch zeker tijd dat er een ander windje gaat waaien vanuit Zuid-Holland en dat 'die wet' er nu eindelijk eens komt.
Jozef Maria, wat krijgt dit epistel ineens een serieus tintje. Daarom weer snel terug naar uw bootje met dat prachtige matroosje - of is hij de kapitein aan boord? (...och wat werd ik bevangen door zijn schoonheid toen ik hem aan mij voorbij zag trekken: de net gepresenteerde Sauerkraut mit bratwürst ging onaangeroerd terug naar de chef-kok).
Zoals Veronika het tegenwoordig op zaterdag doet, zal u het nu wel op vrijdag doen en op zaterdagavond één advokaatje met slagroom. Hè, wat een rustgevend gevoel zal dat op den duur toch geven, vooral nu we weer middenin die koude en donkere winter zitten (hopelijk kan uw man u steunen met uw wat zwakke gezondheid, want die zal de komende tijd wel wat te verduren krijgen).
Ach..., wat zit ik toch te spiegelen. Het lijkt mij in ieder geval enig om eens op een zondagmiddag bij u en uw echtgenoot op de thee te komen (als uw buren het tenminste goed vinden) om heerlijk onze herinneringen op te halen. Ik kan u verzekeren dat, sinds ik definitief door u (?) over de streep ben getrokken, heel wat te verhalen heb!

Anna Jacoba te Z. (december 1985)
(naam bekend bij de redactie)

Media

4 reacties

  • Robert Fred Negrebneest
    Robert Fred Negrebneest vrijdag 12 december 2014 17:11 Reactielink Rapporteren

    'Om dagen die vervlogen zijn
    weeft peinzende herinnering,
    een beeld, een kleur, een lichte schijn.
    Een streling die het hart ontvingen.'

    Wat een verrassing deze mooie herinnering aan Ben (en natuurlijk ook aan Anna Jacoba te Z.)

  • Tineke Verwoort-Venema
    Tineke Verwoort-Venema vrijdag 12 december 2014 20:18 Reactielink Rapporteren

    "Telkens zul je hem weer tegenkomen,
    we zeggen veel te snel het is voorbij.
    Je lichaam werd ons ontnomen,
    niet wie je was en wat je zei"

    Dat blijkt maar weer!

    Tineke Venema

  • René
    René vrijdag 12 december 2014 21:13 Reactielink Rapporteren

    Rozen zijn niet zoo schoon als uwe wangen,
    Tulpen niet als uw bloote voeten teer,
    En in geen oogen las ik immer meer
    Naar vriendschap zulk een mateloos verlangen.

    (Jacob Israël De Haan)

    René

  • Cora Glas
    Cora Glas zondag 21 december 2014 21:36 Reactielink Rapporteren

    Je bent altijd in mijn gedachte, maar de laatste tijd komen steeds meer herinneringen aan jou naar boven.
    Zoals je ziet Ben heb je een onuitwisbare herinnering achter gelaten.
    Je hebt een steen verlegd in een rivier op aarde

    Je zusje Cora

Laat een reactie achter

* = verplicht