logo-gayhaarlem

Truusje Oppo

De winter is lang en koud. Terwijl de centrale verwarming suist en mijn botten op temperatuur probeert te krijgen, staar ik door de ruiten en probeer de chaos in mijn leven op een rijtje te zetten.

De man die zo plotseling in mijn leven is gekomen stelt mij voor zoveel raadsels dat ik het prettig vind om u daarover in te lichten. Wellicht heeft u een suggestie die wat licht in mijn vertroebeld bestaan kan werpen.

Eigenlijk zou ik u vertellen over het geval van 'Van Tutte' met wie mijn vriendin P. te H. een korte tijd is omgegaan. Maar ach, op zich is dat niet belangrijk. Van Tutte heeft getracht P. te H. gek te maken (maar dat was ze toch al) en aan de drank te krijgen (hoefde ook al niet meer, want ze was toch al alkoholies). Er is niets geweest wat mooi was en aangezien er toch al zoveel lelijks is op de wereld, zal ik er verder maar over ophouden. Mocht u Van Tutte echter tegen komen, u weet wat ik gezegd heb. Een gewaarschuwd mens telt dubbel. Net als de barjuffrouw uit de Wilson.

Maar nu mijn man! Ik heb u nog nooit verteld dat ik aan volksdansen doe, is het wel? Elke dinsdagavond dans ik in het buurthuis heel volks met nog een heel stel mensen van de volksdansgroep 'Het gebroken zaans beschilderd klompje'. Wij oefenen allerlei dansjes en trekken daarmee rond op bruiloften en andere narigheden.
Een aantal weken geleden moesten wij zonodig meedoen aan een festival en daar was hij!
Mijn prince, m'n John Lennon, mijn Eddy Kritsijani, mijn Gert Timmermans en hij heette R. (naam bekend bij de redactie). Hij was ook bij het festival in verband met het volksmuziekgroepje waarbij hij de guitaar bespeelde.
Vanaf het moment dat ik hem bespeurde probeerde ik hem ononderbroken in het oog te houden (bij de klompendans kreeg ik daardoor een verrekte nek). Iedere dans danste ik alleen voor hem.
De grote klap was het russiese dansje waarbij ik de solo had. Als Margot Fontein ging ik over het podium. Als een veertje bij windkracht 12 wervelde mijn lijf. Terwijl ik op mijn hurken zo'n russiese schoppas uitvoerde, hoorde ik opeens kràààk!

Het publiek joelde en ik weende. Mijn fraaie zwarte strakke pantalon was van band tot kruis uitgescheurd. De naaktheid van mijn bestaan werd alleen nog maar beschermd door een dirrektoirtje. Terwijl de groep doordanste stortte ik mij als een gestorven zwaan van het podium en vluchtte naar de kleedruimtes. Mijn leven had geen zin meer, ik twijfelde tussen zelfdoding en het kloosterleven toen Hij binnenkwam. Hij vertelde me dat hij nog nooit zo gelachen had en dat z'n lijf er nog zeer van deed. Ik voelde mij verguld door dit kompliment en een kleine glimlach tooide daarop mijn getekend gelaat.
Wij raakten aan de babbel en plots vroeg hij mij of hij koffie bij mij mocht komen drinken. Nu heeft P. te H. mij altijd gewaarschuwd voor mannen die koffie willen drinken omdat ze dat meestal niet willen, maar dit keer schoof ik haar raad terzijde en stamelde: "Jááááh".

Zo kon het gebeuren dat ik die nacht 7 mannen van de volksmuziekgroep van R. op de koffie had. Nadat ze om half zes al opstapten nam ik het kopje van hem apart en besloot dit nooit meer af te wassen. Volgens P. te H. is dit ziekelijk en moet ik nodig in een terapeuties groepje.
Ik, persoonlijk, denk dat ze nogal verbitterd is vanwege de affaire met Van Tutte en mijn romance gewoon niet gunt.
Nu stop ik met pennen want ik moet verder met mijn schriftelijke kursus 'Volksmuziek door de eeuwen heen'.
Tot wederlezen, liefs

Truusje Oppo (december 1985)
(alias: wijlen Ben Venema - †18 februari 1990 | naamvlag in Quiltblok nr 5)


Lieve Truusje,

Met gemengde gevoelens zag ik u, nu al bijna twee maanden geleden, met op dat moment ook uw wagentje, door de stad trekken, een vracht aan blikjes achter u aan slepend.
Ach, met weemoed zat ik even stil in het Wienerwald bij al die avonturen (en -tjes) die u in uw nog zo jonge leven hebt mede moge maken. Een turbulent leven, naar het schijnt, waar nu een einde dreigt te komen, omdat ook u, na lang aarzelen, uiteindelijk toch hebt besloten om, in navolging van nog zovele andere lotgenoten, te gaan medebouwen aan onze samenleving. Niets menselijks is ons vreemd! Elk hoeksteentje is daarbij van het grootste belang, alleen vrees ik dat uw specie het steentje nog niet vast kan zetten. De beste samenstelling daarvan wordt toch voor een groot deel in 's Gravenhage vastgesteld en laten wij eerlijk zijn, de uwe (en ook de mijne) zal op den duur toch te dun blijken.
Nu wil ik u geen stemadvies geven, maar het wordt toch zeker tijd dat er een ander windje gaat waaien vanuit Zuid-Holland en dat 'die wet' er nu eindelijk eens komt.
Jozef Maria, wat krijgt dit epistel ineens een serieus tintje. Daarom weer snel terug naar uw bootje met dat prachtige matroosje - of is hij de kapitein aan boord? (...och wat werd ik bevangen door zijn schoonheid toen ik hem aan mij voorbij zag trekken: de net gepresenteerde Sauerkraut mit bratwürst ging onaangeroerd terug naar de chef-kok).
Zoals Veronika het tegenwoordig op zaterdag doet, zal u het nu wel op vrijdag doen en op zaterdagavond één advokaatje met slagroom. Hè, wat een rustgevend gevoel zal dat op den duur toch geven, vooral nu we weer middenin die koude en donkere winter zitten (hopelijk kan uw man u steunen met uw wat zwakke gezondheid, want die zal de komende tijd wel wat te verduren krijgen).
Ach..., wat zit ik toch te spiegelen. Het lijkt mij in ieder geval enig om eens op een zondagmiddag bij u en uw echtgenoot op de thee te komen (als uw buren het tenminste goed vinden) om heerlijk onze herinneringen op te halen. Ik kan u verzekeren dat, sinds ik definitief door u (?) over de streep ben getrokken, heel wat te verhalen heb!

Anna Jacoba te Z. (december 1985)
(naam bekend bij de redactie)

Expo AIDS Memorial Quilts

Haarlem– In de Janskerk van het Noord-Hollands Archief aan de Jansstraat 40 te Haarlem zullen van zaterdag 20 december 2014 tot en met zaterdag 17 januari 2015 AIDS Memorial Quilts ten toon worden gesteld. De AIDS Memorial QUILT is ontstaan in 1987 in San Francisco. Het is een verzameling gedenkdoeken (naamvlaggen) ter nagedachtenis aan mensen die zijn overleden aan de gevolgen van AIDS. De QUILT werd in 1989 genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede en het is nog steeds het grootste bestaande gemeenschappelijke creatieve project.

Een tiental Nederlandse Quilts, welke sinds september 2014 zijn aangemerkt als nationaal cultureel erfgoed, zijn in bruikleen gesteld door de stichting NAMENproject Nederland. Enkele Quilts bevatten naamvlaggen van Haarlemse aidsslachtoffers.

Deze expo in de historische Haarlemse Janskerk is een eerbetoon aan de mensen die aan de gevolgen van AIDS zijn overleden en een steun voor nabestaanden en hiv-patiënten. Tevens wordt met deze indrukwekkende Quilts aandacht besteed aan hiv en aids en de gevolgen daarvan. In Europa worden jaarlijks nog altijd tienduizenden mensen besmet met hiv, het virus dat AIDS veroorzaakt. Alleen in 2013 al werden 136.235 nieuwe gevallen geregistreerd, maakte de Wereldgezondheidsorganisatie op 27 november jongstleden bekend. De tentoonstelling is een initiatief van Bureau Discriminatiezaken Kennemerland, Gay-Haarlem.nl, COC Kennemerland en wordt mede mogelijk gemaakt door de gemeente Haarlem en het Noord-Hollands Archief.

De expositieruimte is geopend van dinsdag t/m vrijdag van 9.00 uur tot 17.00 uur. De toegang is vrij.
De openingsceremonie in de Janskerk vindt plaats op vrijdag 19 december om 17.00 uur. Inloop vanaf 16.30 uur.


Zie ook www.noord-hollandsarchief.nl en www.AIDSmemorial.nl  

Abonneren op deze RSS feed