logo-gayhaarlem

Demonstratieles

COC Kennemerland is op zoek naar vrijwilligers voor het voorlichtersteam voor de middelbare scholen in Haarlem en omgeving. Potentiële voorlichters, scholen en geïnteresseerden zijn daarom van harte uitgenodigd om op woensdag 23 september een demonstratieles van het voorlichtingsteam van COC Kennemerland bij te wonen. Tijdens deze les worden (delen van) de methode die is ontwikkeld voor het vmbo en de werkwijze tijdens een les gedemonstreerd. Daarnaast zijn er vrijwilligers aanwezig om vragen te beantwoorden.

Deelname is gratis, aanmelden is gewenst en kan via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..
Waar: De Pletterij, Lange Herenvest 122, 2011 BX in Haarlem
Tijd: Inloop vanaf 19.30, de les start om 20 uur en zal tot ongeveer 22 uur duren. COC Kennemerland zorgt voor koffie en thee.

Wat doet COC Kennemerland op middelbare scholen?
Sinds 2012 zijn middelbare scholen verplicht voorlichting te geven over seksuele diversiteit. COC Kennemerland biedt voor alle niveau’s een op maat gemaakte voorlichting aan. Een enthousiast team van ongeveer 14 vrijwillige voorlichters staat een tot twee ochtenden per maand voor de klas om in een twee uur durende les aandacht te besteden aan seksuele diversiteit, maar ook om onderwerpen als discriminatie en pesten te bespreken. Tijdens de lessen worden de leerlingen gestimuleerd om met elkaar in gesprek of discussie te gaan, hun kennis te delen en kennis op te doen. De leerlingen zijn aan de hand van opdrachten, muziek en spelletjes bezig met het onderwerp.

GAY-Haarlem.nl 5 jaar

Het is 2009 en het is stil in Haarlem. Stilte rond, en onzichtbaarheid van, LHBT's in onze prachtige stad, in het gemeentehuis én in de politiek. Het nagenoeg teloorgegane COC Kennemerland was volkomen de weg kwijt, volstrekt in zichzelf gekeerd en volledig vervreemd van haar achterban en doelgroep.

In september van dat jaar staken we de koppen bij elkaar en vonden dat Haarlem weer op de Roze Kaart van Nederland gezet moest gaan worden. In die prachtige nazomermaand werden we bijna letterlijk door de verantwoordelijk ambtenaren de trappen van het stadhuis afgeslagen nadat we hen gevraagd hadden naar de visie van de gemeente op LHBT-beleid. 'Waar of we ons mee bemoeiden' werd ons nageroepen, onderwijl de koffiekopjes in de gootsteen smijtend.
Dit sterkte ons des te meer en gingen hard aan de slag met de website. De bewust gekozen deadline van 18 februari 2010 werd gehaald en met veel publiciteit gingen we op die voor ons gedenkwaarde dag live! Het bleek een schot in de roos. De site werd boven verwachting veel bezocht en meer dan dat... er ging beweging komen in de ingeslapen LHBT-gemeenschap. Politici vroegen ons naar het stadhuis te komen. We werkten mee met het opstellen van verkiezingsprogramma's. We werden gesprekspartner van de beleidsambtenaren ('nog koffie heren?') en er werd een fantastische band opgebouwd met de wethouders ('Ha, daar zijn de roze heren weer'). Haarlem werd Roze Stad in 2012. Het COC Kennemerland zuiverde zichzelf en ging met een fris nieuw bestuur aan de slag voor haar doelgroep. De stad Haarlem werd Koplopergemeente homo-emancipatie en is sinds 2015 Regenboogstad. Er zijn roze lopers toegekend aan zorginstellingen. Regenboogvlaggen hangen aan het gemeentehuis en stadskantoor op Nationale Coming Out Dag. En zo is er nog veel meer op te noemen.

Of dat allemaal komt omdat wij met zoiets simpels als een gay-website zijn gestart laten we in het midden. Of zoals de Engelsen zeggen 'there is no proof of succes'. En dat doet er ook helemaal niet toe. De doelstelling om Haarlem weer op de Roze Kaart te zetten is gehaald. De komende jaren zullen we er hard aan blijven werken om dat zo te houden. Strijden voor gelijke rechten en homo-emancipatie is immers van alle tijden. Je hoeft maar even achterover te leunen en je kunt weer van voor af aan beginnen. Gelijkheid, vrijheid en broederschap is niet vanzelfsprekend en daar zullen we ons altijd voor in moeten blijven zetten.

Haarlem, 18 februari 2015

Truusje Oppo

De winter is lang en koud. Terwijl de centrale verwarming suist en mijn botten op temperatuur probeert te krijgen, staar ik door de ruiten en probeer de chaos in mijn leven op een rijtje te zetten.

De man die zo plotseling in mijn leven is gekomen stelt mij voor zoveel raadsels dat ik het prettig vind om u daarover in te lichten. Wellicht heeft u een suggestie die wat licht in mijn vertroebeld bestaan kan werpen.

Eigenlijk zou ik u vertellen over het geval van 'Van Tutte' met wie mijn vriendin P. te H. een korte tijd is omgegaan. Maar ach, op zich is dat niet belangrijk. Van Tutte heeft getracht P. te H. gek te maken (maar dat was ze toch al) en aan de drank te krijgen (hoefde ook al niet meer, want ze was toch al alkoholies). Er is niets geweest wat mooi was en aangezien er toch al zoveel lelijks is op de wereld, zal ik er verder maar over ophouden. Mocht u Van Tutte echter tegen komen, u weet wat ik gezegd heb. Een gewaarschuwd mens telt dubbel. Net als de barjuffrouw uit de Wilson.

Maar nu mijn man! Ik heb u nog nooit verteld dat ik aan volksdansen doe, is het wel? Elke dinsdagavond dans ik in het buurthuis heel volks met nog een heel stel mensen van de volksdansgroep 'Het gebroken zaans beschilderd klompje'. Wij oefenen allerlei dansjes en trekken daarmee rond op bruiloften en andere narigheden.
Een aantal weken geleden moesten wij zonodig meedoen aan een festival en daar was hij!
Mijn prince, m'n John Lennon, mijn Eddy Kritsijani, mijn Gert Timmermans en hij heette R. (naam bekend bij de redactie). Hij was ook bij het festival in verband met het volksmuziekgroepje waarbij hij de guitaar bespeelde.
Vanaf het moment dat ik hem bespeurde probeerde ik hem ononderbroken in het oog te houden (bij de klompendans kreeg ik daardoor een verrekte nek). Iedere dans danste ik alleen voor hem.
De grote klap was het russiese dansje waarbij ik de solo had. Als Margot Fontein ging ik over het podium. Als een veertje bij windkracht 12 wervelde mijn lijf. Terwijl ik op mijn hurken zo'n russiese schoppas uitvoerde, hoorde ik opeens kràààk!

Het publiek joelde en ik weende. Mijn fraaie zwarte strakke pantalon was van band tot kruis uitgescheurd. De naaktheid van mijn bestaan werd alleen nog maar beschermd door een dirrektoirtje. Terwijl de groep doordanste stortte ik mij als een gestorven zwaan van het podium en vluchtte naar de kleedruimtes. Mijn leven had geen zin meer, ik twijfelde tussen zelfdoding en het kloosterleven toen Hij binnenkwam. Hij vertelde me dat hij nog nooit zo gelachen had en dat z'n lijf er nog zeer van deed. Ik voelde mij verguld door dit kompliment en een kleine glimlach tooide daarop mijn getekend gelaat.
Wij raakten aan de babbel en plots vroeg hij mij of hij koffie bij mij mocht komen drinken. Nu heeft P. te H. mij altijd gewaarschuwd voor mannen die koffie willen drinken omdat ze dat meestal niet willen, maar dit keer schoof ik haar raad terzijde en stamelde: "Jááááh".

Zo kon het gebeuren dat ik die nacht 7 mannen van de volksmuziekgroep van R. op de koffie had. Nadat ze om half zes al opstapten nam ik het kopje van hem apart en besloot dit nooit meer af te wassen. Volgens P. te H. is dit ziekelijk en moet ik nodig in een terapeuties groepje.
Ik, persoonlijk, denk dat ze nogal verbitterd is vanwege de affaire met Van Tutte en mijn romance gewoon niet gunt.
Nu stop ik met pennen want ik moet verder met mijn schriftelijke kursus 'Volksmuziek door de eeuwen heen'.
Tot wederlezen, liefs

Truusje Oppo (december 1985)
(alias: wijlen Ben Venema - †18 februari 1990 | naamvlag in Quiltblok nr 5)


Lieve Truusje,

Met gemengde gevoelens zag ik u, nu al bijna twee maanden geleden, met op dat moment ook uw wagentje, door de stad trekken, een vracht aan blikjes achter u aan slepend.
Ach, met weemoed zat ik even stil in het Wienerwald bij al die avonturen (en -tjes) die u in uw nog zo jonge leven hebt mede moge maken. Een turbulent leven, naar het schijnt, waar nu een einde dreigt te komen, omdat ook u, na lang aarzelen, uiteindelijk toch hebt besloten om, in navolging van nog zovele andere lotgenoten, te gaan medebouwen aan onze samenleving. Niets menselijks is ons vreemd! Elk hoeksteentje is daarbij van het grootste belang, alleen vrees ik dat uw specie het steentje nog niet vast kan zetten. De beste samenstelling daarvan wordt toch voor een groot deel in 's Gravenhage vastgesteld en laten wij eerlijk zijn, de uwe (en ook de mijne) zal op den duur toch te dun blijken.
Nu wil ik u geen stemadvies geven, maar het wordt toch zeker tijd dat er een ander windje gaat waaien vanuit Zuid-Holland en dat 'die wet' er nu eindelijk eens komt.
Jozef Maria, wat krijgt dit epistel ineens een serieus tintje. Daarom weer snel terug naar uw bootje met dat prachtige matroosje - of is hij de kapitein aan boord? (...och wat werd ik bevangen door zijn schoonheid toen ik hem aan mij voorbij zag trekken: de net gepresenteerde Sauerkraut mit bratwürst ging onaangeroerd terug naar de chef-kok).
Zoals Veronika het tegenwoordig op zaterdag doet, zal u het nu wel op vrijdag doen en op zaterdagavond één advokaatje met slagroom. Hè, wat een rustgevend gevoel zal dat op den duur toch geven, vooral nu we weer middenin die koude en donkere winter zitten (hopelijk kan uw man u steunen met uw wat zwakke gezondheid, want die zal de komende tijd wel wat te verduren krijgen).
Ach..., wat zit ik toch te spiegelen. Het lijkt mij in ieder geval enig om eens op een zondagmiddag bij u en uw echtgenoot op de thee te komen (als uw buren het tenminste goed vinden) om heerlijk onze herinneringen op te halen. Ik kan u verzekeren dat, sinds ik definitief door u (?) over de streep ben getrokken, heel wat te verhalen heb!

Anna Jacoba te Z. (december 1985)
(naam bekend bij de redactie)

Abonneren op deze RSS feed